كسی برای یك نفس خودش نیست

همین دمی كه رفت و بازدم شد

نفس ـ نفس، نفس ـ نفس خودش نیست

همین هوا كه عین عشق پاك است

گره كه خورد با هوس خودش نیست

خدای ما اگر كه در خود ماست

كسی كه بی‌خداست، پس خودش نیست

دلی كه گرد خویش می‌تند تار،

اگرچه قدر یك مگس، خودش نیست

مگس، به هركجا، به‌جز مگس نیست

ولی عقاب در قفس، خودش نیست

تو ای من، ای عقاب ِ بسته‌بالم

اگرچه بر تو راه ِ پیش و پس نیست

تو دست‌كم كمی شبیه خود باش

در این جهان كه هیچ‌كس خودش نیست

تمام درد ِ ما همین خود ِ ماست

تمام شد، همین و بس: خودش نیست

                                                      قیصر امین پور

هر شب در رویاهایم تورا می بینم

احساست می کنم
اینگونه است که تو را می شناسم

اینگونه باش

با وجود هزار چشم ها و فاصله ها و کهکشان هایی که بین ماست

بیا و خودت را بنما

دور نزدیک هر کجا که هستی

ایمان دارم که قلبم ادامه خواهد داد

گر چه شبها بسیار سختند

ادامه خواهم داد

تا یک بار دیگر تو در را بگشایی

و اینجا هستی اینجا در قلب من

و قلبم ادامه خواهد داد

عشق فقط یک بار به سراغ هر کس می آید

و برای یک عمر می ماند

و نخواهد رفت تا ما برویم

و عشق همان بود که با تو ورزیدم

یک بار و یک عمر

و از آن پس بدان آویختم و تا همیشه

همه ی زندگی ام با آن پیش خواهد رفت

اینجایی تو اینجایی و از هیچ چیز باکی نخواهم داشت

و می دانم قلبم همچنان ادامه خواهد داشت

و ما تا همیشه عاشق می مانیم عاشق جوان و ساده دل

و قلب من همچنان خواهد تپید

و من این را در قلبم جاودانه خواهم داشت

و قلبم همچنان ادامه خواهد داد

و ادامه خواهد داد

چه بی صدا آمد...

حصارِ فاصله ها ٬ ننگین ترین عهدی که بشر با خود بست

مرزها واژگان عجیبی است 

آن هنگام  که شبنم ٬ آن همیشه جاوید

گونه ی اولین غنچه ی صبحگاهی را بوسید

حضور بی نهایت آفتاب

فریاد رود در هستی

 و تو از راه دور آمده ای

ای زیباترین ارمغان

چشمانم را که از روح سبز بیکران فانوسهاست

آشیانت میکنم

ای توتیای  بی درمان ترین  دردها

ای بهاری ترین باران

کجاوه ای می سازمت از نور

با من بمان

گویند عمر تو یک روز است

و این تنها روز ی است که  رویایش را تا بی نهایت در ذهن دارم

بال باگشا

ای بلند آوازه ترین موجود جهان

آشــنا گر بدلــم هــست کــسی

آشــنا با دل من نیــست کــسی!!!

می کــشم ازهمه سو رنج و عـذاب

یاوری نیــست به فریاد رســی

آرزو از چه کــنم عـــمر دراز

خــسته ام من دگــر از تک نفـسی

به چه شـوقی بگــشایم پرو بال؟!

که جهان بوده مــرا چون قــفسی

که جهان بوده مـرا چون قــفسی!!!

آرامش دهنده شب های بی قراری من ،
سایه رقص تو ، در سو سوی نور شمع های نیمه سوخته است
و کرشمه های عابد فریب تو ،
که بس زیبا و مُحرک است ، برای احساس خفته من
خنده های مکرر تو ،
دِرو می کند ، ایمانم را
اذان است ، همه در حال دعا و فقط من ،
منتظر غرق شدن در هیاهوی نفس های تو ....
تلالو سیم اندام لخت تو ، چشم را می نوازد
و دل را بشارت می دهد به تجربه ای از جنس رویا ...
هجوم نفس های تو ، بر باد می دهد تمام بود و نبود من را
و من را در آغوش تو به رقص در می آورد
ای آرامش دهنده شب های بی قراری ،
ما در آرامشیم و فقط نگاه
گوینده و شنونده بین من و توست
زمان فراموش می شود
شمع ها طاقت این همه گرما را ندارند ، ذوب می شوند
اتاق در تاریکی مطلق فرو می رود
و همچنان ما در آغوش همیم

این شب تا ابد می ماند

شاید همه ی زندگی ام

رویای دوری بیش نبودست

شاید نگاهم

بیهوده در انتظار فردای دیگریست

شاید آیینه بود

که شکل تنهائی مرا به یغما برد

و توهم بهشت را

در دخمه ی آرزوهایم را زنده کرد

تا باز تو بیائی و

عطر سیب همه جا را پر کند...

بيا، با من بيا ، دست در دست من بگذار

که دستم نمیرسد

از جیبهایت ترانه بردارم

آنقدر دوری

که نمیدانم

برای دیدنت

چند حادثه بمیرم

آنقدرپیدائی

که نمیدانم

در خواب کدام ستاره قطبی

گم ات کرده ام

با این همه

حرف نیامدنت که می شود

باران را

ورق میزنم

که بیائی

دستها پر شده از کاسه زهر

و صدائی آمیخته با ندائی آن سر شهر

بازی از نو

تا جوان است بهار قیمتش بگذارند

وقت پیری آن دم پست و خارش دارند

بچه ها وقت سحر پاکتر از برگ گلند

بچه ها میدانند پاک بودن سخت است

پاک ماندن دشوار

قلب گل رو به تپیدن آورد

قلب گل آهنگ شعر تعجب را می نوازد

باغبانها بذر شهامت در زمین می کارند

و سکوت فریادی از جنس خداست

نطفه ی جلگه بی آب ولرم مثل یخبندان شده است

مثل دریاچه یخ

مثل احساس ملخ

ما در این جمع مداوم گویان

و صداها شده از سوز جگرها بریان

سحر آمد

شب رفت

بازی از نو ...

با تیشه خیال تراشیده ام تو را

در هر بتی که ساخته ام دیده ام تورا

از آسمان به دامنم افتاده آفتاب؟

یا چون گل از بهشت خدا چیده ام تو را

هر گل به رنگ و بوی خودش می دمد به باغ

من از تمام گلها بوئیده ام تو را

رویای آشنای شب و روز عمرم!

در خوابهای کودکی ام دیده ام تو را

از هر نظر تو عین پسند دل منی

هم دیده هم ندیده پسندیده ام تو را

زیبا پرستی دل من بی دلیل نیست

زیرا به این دلیل پرستیده ام تو را

با آنکه جز سکوت جوابم نمی دهی

در هر سئوال از همه پرسیده ام تو را

از شعر و استعاره و تشبیه برتری

با هیچ کس جز تو نسنجیده ام تو را

و با تو لجبازی نمی کنم

مانند کودکان

.... سر ماهی ها با تو قهر نخواهم کرد

ماهی قرمز مال تو

.... ماهی آبی مال من

هر دو ماهی مال تو باشد

.... و تو مال من

دریا و

کشتی و

سرنشینانش مال تو باشند

.... و تو مال من

ضرر نخواهم کرد

.... تمام دار و ندارم زیر پای تو

نه چاه نفتی دارم که فخر بفروشم

.... و معشوقه هایم در آن شنا کنند

نه مانند آقا خان ثروتمندم

نه جزیره ی اوناسیس

.... که به وسعت یک دریاست - مال من است -

من شاعرم و تنها ثروتم

دفتر شعرهایم

.... و چشمان زیبای توست